بعضی چیزها خیلی بد رو قلب آدم اثر میذاره. نه فقط رو قلب بلکه روی روحیه....= فلانی گفت شما کیک رو بگیرید من باهاتون حساب می کنم...  شوهر من چه وظیفه ای داره همچین خرجی بکنه؟ ( حساب نکرده)" تو  مگه خواهر من نیستی؟ اصلا مگه من خواهر تو نیستم؟ از یه خون  نیستیم؟  پول یه کیک چقدره؟ چهل تومن؟ پنجاه تومن؟" نه  ارزش من یه تاپ پنح تومنی و یه کش سر  هزار تومنیه. اونم دو هفته قبل از تولد ، به بهانه اینکه ممکنه اون روز پیش هم نباشیم. دلم خیلی گرفته از این مدعی های هیچ کاره.از این دیگ های جوشان خالی.......از  این کثافت محض! اما خانواده  منن... خانوادم! اگر خدا و مجتبی نبود  یق

امشب از خودم بدم اومد. منم یکی هستم مثل بقیه که وقتی پای منافعم میون باشه ترش میکنم. با خودم فکر کردم که خوبه دیگه همیشه از این به بعد همه چی گردن ماست. همه خرج ها... همه مریضی ها...بعد از خودم بدم اومد.خونه خودمم همیشه این شکلی بوده، همیشه فکر کرده هرکسی که چه جوری شونه خالی کنه و در بره. همیشه حرف این بوده که چرا من؟ چرا همیشه من؟نتیجه اش شده کلی کمی و کاستی و مرض و ضرر...هنوز خیر و شر درونم دارن گیس و گیس کشی می کنن ولی صلاح اینه که من از خودم بگذرم...همیشه ، تو تمام این چند وقت ، تا خواستم برای خودم برنامه بریزم و نقشه بکشم یه اتفاقی افتاده که نشونم بده سهم تو نیست

دلم شکسته. دیشب بعد مدتها حمله پانیک داشتم. وقتی رد شد بغضم ترکید. بی وقفه اشک می ریختم.اشک هام بخاطر وابستگیم بود. چقدر رو تک تک کلمات این آدم حساسم. چقدر برام مهمه. چقدر ابله ام. اگر ابله نبودم هست و نیستم رو بهش گره نمی زدم که با هرجمله اش فرو بریزم.خواست بهم بفهمونه من رو بخاطر خودم دوست داره ولی نفهمید هر جمله اش برام دور از انتظار بود. من انتظار همچین برخوردی نداشتم چون واقعا منظورم چیزی که برداشت کرد نبود.از دستش دلخورم ولی گفتنش فایده ای نداره.  امروز دارو خوردم و این یعنی زدن به بی خیالی. حتی بهش نگفتم که قرص لازم شدم. چون بازم اهمیتی نداره. اگر روزی بخواد بره واقعا آوار میشم...می ترس